Αναμνήσεις..

Αναμνήσεις μιας άλλης εποχής...

από τον μαθητή της Γ΄ τάξης

Λευτέρη Κουταλάκη

 

Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε... Είμαστε μια γενιά σε αναμονή, περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να…μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή. Κοιτάζοντας πίσω είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ζωντανοί…

Εμείς ταξιδεύαμε στα αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε  ταξίδια δέκα και δώδεκα ωρών, πέντε άτομα σε ένα μικρό αυτοκίνητο, και δεν υποφέραμε από το σύνδρομο «τουριστικής θέσης»! Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα ασφαλείας, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων για τα παιδιά.

Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε οτο - στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες. Ακόμα και τα παιγνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα!

Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μας βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάζαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους»!

Ανοίγαμε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα! Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο τον εαυτό σου. Είχαμε καβγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλο και μάθαμε να το ξεπερνάμε. Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν παχύς και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας δεν έπαθε τίποτα.

Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ξίδι. Δεν είχαμε playstation, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές, internet. Εμείς είχαμε φίλους, κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. 

Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, αλλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κρυφτό, κυνηγητό, αμπάριζα… μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιγνίδια μόνοι μας από ξύλα, χάσαμε χιλιάδες μπάλες!

Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικες να μας επιβλέπουν. 

                                  

                                         Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι το σπίτι των φίλων μας και τους φωνάζαμε από την πόρτα! Φανταστείτε το! …χωρίς να ζητήσουμε την άδεια των γονιών μας, ολομόναχοι εκεί έξω στον σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανένα υπεύθυνο!

Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιγνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι! Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες το καλοκαίρι και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30+, χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με αγκίστρι και πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας.

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία, υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε!

Αν εσύ λοιπόν είσαι από τους «παλιούς», συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί…

Τελευταίο αλλά πολύ σοβαρό ήταν η οικογένεια. Ήμασταν ενωμένοι σαν μια γροθιά όλοι! Βρισκόμασταν τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα στο κυριακάτικο τραπέζι. Ήμασταν ένα! Καμιά φορά υπήρχε ένταση ανάμεσά μας, αλλά αυτό γινόταν καθαρά και μόνο από ενδιαφέρον ή αγάπη. Δεν υπήρχε ποτέ ανάμεσά μας ζήλεια, κακία ή μίσος. Ακόμη και αν κάποια φορά πήγαινε να βγει κάτι στη φόρα, κάποιο τέτοιο συναίσθημα, αμέσως, χωρίς να περιμένουμε, το συζητούσαμε. Αχ! και η αλήθεια είναι ότι, εάν δεν υπήρχε ο διάλογος για να τα βρούμε, να διορθώσουμε ό,τι χρειαζόταν διόρθωση, δεν ήμασταν καλά. Αν και δεν υπήρχαν τα κινητά που υπάρχουν σήμερα, πάντα βρίσκαμε τρόπο να μιλήσουμε ο ένας στον άλλο. Να πούμε πώς ήταν η μέρα μας, εάν αντιμετωπίζαμε κάποιο πρόβλημα και πολλά άλλα!

ΗΜΑΣΤΑΝ Ο ΕΝΑΣ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟ ! ΗΜΑΣΤΑΝ ΕΝΑ!

 

  

Εικόνες από το Διαδίκτυο