Η ΠΕΙΝΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ

 Η ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

από την μαθήτρια της Α΄ τάξης

Ε. Κ.

Κάθε χρόνο τιμούμε την επέτειο του 1940 με παρελάσεις, εκδηλώσεις, καταθέσεις στεφάνων και μετά γυρίζουμε όλοι στα σπίτια μας να γευτούμε πλουσιοπάροχα γεύματα με τις οικογένειές μας. Οι περισσότεροι από μας αγνοούμε ότι, από την έναρξη του πολέμου και λίγους μόνο μήνες μετά, οι συμπατριώτες μας αντιμετώπισαν και την πείνα, τον μεγαλύτερο εχθρό της εποχής, και ξέρουμε ελάχιστα για το πώς επιβίωσαν.

Η αλήθεια είναι ότι δεν ήταν παντού η ίδια κατάσταση. Όπως είναι λογικό, στην επαρχία ήταν καλύτερα τα πράγματα, εφόσον υπήρχαν άφθονα χόρτα, ζαρζαβατικά και οικόσιτα ζώα που εξαφανίστηκαν σε λίγο. 

Στην Αθήνα, οι άνθρωποι, εκτός από τον τύφο και την πρόσληψη 300-500^ων θερμίδων ημερησίως, έπρεπε να αντιμετωπίσουν και εκείνους που για έναν τενεκέ λάδι τους έπαιρναν το σπίτι. Πουλούσαν τα πάντα για λίγο νερωμένο γάλα ή ελάχιστο αλεύρι.

Οι εφημερίδες της εποχής παρότρυναν τον κόσμο να καταναλώσει ακόμα και άλογα. Οι γάτες, οι σκύλοι ακόμα και οι γάιδαροι είχαν ήδη θυσιαστεί για να λυτρώσουν τους ανθρώπους από την πείνα. Η ρετσίνα και οι σταφίδες βοήθησαν πολύ την καθημερινότητα,  γιατί υπήρχαν σε αφθονία, μιας και οι Γερμανοί δεν τα προτιμούσαν. Όλοι οι Έλληνες,  εξαθλιωμένοι από την πείνα, ανακάλυπταν συνταγές, όπως σούπες από ψίχουλα που περίσσευαν, γιαχνί από πορτοκαλόφλουδες, μπομπότα, καφέ από ρεβίθια και πάρα πολλά αλλά «εδέσματα» με ελάχιστα υλικά.

Εντύπωση μας έκανε, διαβάζοντας ένα άρθρο, ότι, ενώ στην πατρίδα μας υπήρχαν παιδιά που περίμεναν έξω από ταβέρνες Γερμανούς στρατιώτες για να καταναλώσουν τον εμετό τους, στην Αγγλία τα πράγματα ήταν τελείως διαφορετικά. Ο πόλεμος είχε βρει τους Βρετανούς προετοιμασμένους, μιας και στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο λιμοκτονούσαν. Μετά από αυτόν,  η κυβέρνηση φρόντισε να τους πείσει να φυτεύουν τους κήπους τους, να έχουν κότες, πάπιες και να κάνουν λαχανόκηπους, ακόμη και στα πάρκα. Και ενώ λίγο πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κινδύνευαν από καρδιαγγειακά νοσήματα και παχυσαρκία, λόγω κακής διατροφής, η διανομή φαγητού με δελτία και η πρόσληψη λαχανικών και φρούτων τους ωφέλησε.

Όπως  και να 'χει, ο πόλεμος δεν έχει ποτέ οφέλη, το μόνο που φέρνει είναι δυστυχία και πόνο.

Σήμερα εμείς θα συνεχίσουμε να νιώθουμε υπερήφανοι, να θαυμάζουμε αυτούς που αγωνίστηκαν, πρέπει όμως να θυμόμαστε πως τίποτα δεν είναι δεδομένο, να προσπαθήσουμε να ζήσουμε λίγο πιο λιτά και πολύ πιο ανθρώπινα.

ΣΥΝΤΑΓΗ ΝΙΚΟΥ ΤΣΕΛΕΜΕΝΤΕ ΣΕ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΟΥ 1940

ΝΤΟΜΑΤΕΣ ΓΕΜΙΣΤΕΣ ΑΠΟ ΜΕΛΙΤΖΑΝΕΣ

«Τω καιρώ εκείνω, ο βασιλεύς της Βιθυνίας Νικομήδης είχε έναν άριστον μάγειρον, όστις κάποιαν ημέραν μη ευρίσκων μαρίδες στην αγοράν, σοφίσθηκε και έκαμε ψεύτικες από άλλο είδος και θαυμάσας ο βασιλεύς την εφευρετικότητα του μαγείρου είπε τον γνωστόν επίγραμματισμόν: Ουδέν ο μάγειρος του ποιητού διαφέρει. Ο νους αμφοτέρων ένας για την τέχνη».

Παρόμοιο καμουφλάρισμα γίνεται με το γέμισμα της ντομάτας, δηλαδή αντί για κρέας κάνομε κιμά από μελιτζάνες. Και ιδού πώς:

Κόψτε τις από τη μηχανή σαν κιμά, κάπως γρήγορα για να μην μαυρίζουν, βάλτε να κοκκινίσει καλά σε πλατιά κατσαρόλα αρκετό κρεμμύδι με λάδι (αν έχετε) ή νερό, έως εκατό δράμια κρεμμύδια για μια οκά μελιτζάνες. 

Άμα κοκκινίσει καλά, ρίχνετε και τον κιμά από μελιτζάνα. Αφού καβουρδιστεί αρκετά, ρίχνετε αρκετή τομάτα πελτέ και τις ψίχες από τις τομάτες. 

Επίσης αλάτι, μαϊντανό και, αν υπάρχει, ένα ποτηράκι κρασί. Αφού φύγουν τα υγρά, βάζετε στο μείγμα μπόλικη γαλέτα, για να σφίξει καλά. 

Γεμίζετε τις τομάτες, βάζετε τα καπάκια, περιλούετε με λίγο λάδι και ψήνετε στο φούρνο.