Ποίηση...

.....

Από την μαθήτρια της Β΄ τάξης

Θωμαή Γεωργακοπούλου

 Οι άνθρωποι σε δύο μέρες αλλάζουμε

και πάντα μένουμε εμείς σε μια γωνιά να τους κράζουμε.

Στα τραγούδια μας μιλάμε για ανθρώπινα αισθήματα

που ξέρουν να συνεννοούνται μόνο με μηνύματα.

Η ίδια έχω πολύ επηρεαστεί

προσπαθώ να βγω από το λάκκο που αυτή η κοινωνία ζει.

Φοράω ακουστικά για να προστατευτώ

απ’ τους ήχους των ανθρώπων και των αμαξιών.

Αλλά μου ’χει λείψει ο ήχος της βροχής

και ο τρόπος που γκρινιάζεις πριν για δουλειά ετοιμαστείς.

Αποσυνδεμένοι είμαστε κοινωνικά

και στους ανθρώπους μιλάμε μόνο ειρωνικά.

Λες και μας έχουν κάνει μάγια με μαγικά ραβδιά

πλέον είμαστε όντα αντικοινωνικά.