Σχολείο και πρωταθλητισμός

 Η ΖΩΗ ΜΙΑΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑΣ

Από τον μαθητή της Α΄ Λυκείου

 Julind Davidhi

Η Ζωή Μαλακασιώτη είναι μια νέα αθλήτρια, δεκαεπτά ετών, μαθήτρια της τρίτης λυκείου, η οποία συμμετέχει και εκπροσωπεί την χώρα μας σε αγώνες kick-boxing. Μας δέχτηκε την περίοδο των διακοπών των Χριστουγέννων και απάντησε στις ερωτήσεις μας για τη ζωή της ως αθλήτρια αλλά και ως μαθήτρια.

Το kick boxing προέκυψε τυχαία στη ζωή σου; Σου άρεσε από την παιδική, εφηβική ηλικία;

Το  kick boxing υπήρχε στη ζωή μου από πολύ νωρίς, παρόλο που εγώ ασχολούμουν με το μπαλέτο. Με αυτό ασχολούνταν ο αδελφός και τα ξαδέρφια μου, με αποτέλεσμα να επηρεαστώ σημαντικά με το πέρασμα του χρόνου. Πήγαινα ως θεατής στα πρωταθλήματα που συμμετείχε ο αδερφός μου, άρχισα σταδιακά να εντυπωσιάζομαι και να αποκτώ έντονο ενδιαφέρον για το άθλημα και τελικά αποφάσισα να σταματήσω το μπαλέτο και να ασχοληθώ με το  kick-boxing  μόλις στα δέκα μου έτη!

Ποιο είναι το καθημερινό πρόγραμμά σου;

Είμαι ακόμη μαθήτρια και πιο συγκεκριμένα μαθήτρια τρίτης Λυκείου. Επομένως, από το πρωί μέχρι το μεσημέρι βρίσκομαι στον χώρο του σχολείου. Ευτυχώς, η περσινή διάκρισή μου στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο Μαυροβούνιο μού έδωσε την ευκαιρία να μην χρειαστεί να δώσω πανελλήνιες και να φοιτήσω σε όποιο Πανεπιστήμιο επιθυμώ. Απότοκο είναι να μην "βομβαρδίζομαι" από φροντιστήρια. Γι’ αυτόν τον λόγο απομένει χρόνος για προπονήσεις σχεδόν σε καθημερινή βάση.

Ποιες δυσκολίες συνάντησες στην πορεία της καριέρας σου;

Ποικίλες δυσκολίες συνάντησα πριν ενταχθώ στην ομάδα του "point club". Ανήκα σε μία άλλη σχολή kick-boxing, όπου οι αδικίες, οι διακρίσεις μεταξύ των αθλητών και έλλειψη προπονητικής εμπειρίας ήταν εμφανείς. 

Ποιοι ήταν αυτοί που σε βοήθησαν;

Στο δύσκολο αυτό στάδιο της ζωής μου καθοριστικό ρόλο διαδραμάτισαν ο προπονητής μου, οι συναθλητές μου, αλλά και οι γονείς μου.

Ο τωρινός μου προπονητής, Julind Davidhi, με υποδέχτηκε στη σχολή του με ανοιχτές αγκάλες, γεμάτος όρεξη και πάθος για προπόνηση. Με βοήθησε να αντιληφθώ και να εξελίξω τις ικανότητές μου, να αποκτήσω θάρρος και τόλμη, να καλλιεργήσω σχέσεις εμπιστοσύνης με τον εαυτό μου και σταδιακά να διαμορφώσω έναν αθλητικό χαρακτήρα, ο οποίος με οδήγησε σε πολλές διακρίσεις. Οι συναθλητές μου με υποστήριζαν στη διάρκεια όλου αυτού του αγώνα, αφού είχαν διδαχθεί σε υψηλό βαθμό την σημασία της ομαδικότητας και της αλληλεγγύης. Τέλος, οι γονείς μου αποτέλεσαν ένα αναπόσπαστο κομμάτι της επιτυχίας μου, αφού με στήριζαν και συνεχίζουν να με στηρίζουν τόσο οικονομικά όσο και ψυχολογικά.

Ποια σημασία έχουν για σένα τα μετάλλια που έχεις κατακτήσει;

Πέρυσι, στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο Μαυροβούνιο, κατέλαβα την δεύτερη θέση. Το μετάλλιο αυτό λειτούργησε ως ανταμοιβή για μένα, καθώς η προετοιμασία ήταν απαιτητική. 

Επιπλέον, ήταν σημαντικό το γεγονός ότι συνέβαλα στα ποσοστά επιτυχιών της ελληνικής εθνικής ομάδας. Προφανώς είχαν υπάρξει ποικίλες διακρίσεις τόσο σε εθνικά όσο και σε διεθνή πρωταθλήματα. Δυστυχώς, φέτος δεν κατάφερα να διακριθώ στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στην Ιταλία.

Πώς νιώθεις που εκπροσωπείς την χώρα;

Προσωπικά, αισθάνομαι ιδιαίτερα περήφανη που έχω κατορθώσει μαζί με τον προπονητή μου να εκπροσωπώ την Ελλάδα σε ετήσια βάση. Το συναίσθημα που με κατακλύζει όταν αγωνίζομαι, φορώντας το εθνόσημο, είναι ανεπανάληπτο και αποτελεί σημαντικό κίνητρο για την επιτυχία. Γι’ αυτόν τον λόγο, άλλωστε, το όνειρο κάθε αθλητή είναι να κατακτήσει την πρώτη θέση και να ακούσει τον εθνικό ύμνο με το όνομά του γραμμένο κάτω από την σημαία.

Ποιοι είναι οι επόμενοι στόχοι σου;

Οι στόχοι μου είναι αρκετοί. Θα επιθυμούσα να κατακτήσω όσες περισσότερες πρώτες θέσεις μπορώ στα επόμενα εθνικά και διεθνή πρωταθλήματα. Ο πιο σημαντικός, όμως, στόχος μου είναι το φετινό Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που πρόκειται να διεξαχθεί στην Τουρκία. 

Ποιο είναι το κίνητρο για έναν αθλητή, για να συνεχίσει να δουλεύει σκληρά σε καθημερινή βάση, ώστε να βρίσκεται στην κορυφή;

Το κίνητρο για έναν αθλητή είναι η ίδια η κορυφή. Ο καθένας επιδιώκει να την φτάσει και, αν την φτάσει, να την διατηρήσει. Ο αθλητής, λαμβάνοντας υπ’ όψη τον σκληρό ανταγωνισμό που επικρατεί, κρίνει απαραίτητη την εντατική και επίπονη δουλειά, αγνοώντας ψυχικές και σωματικές δυσκολίες.

Ο πιο δύσκολος αγώνας που έχεις δώσει μέχρι τώρα ποιος θεωρείς ότι είναι; 

Ο πιο δύσκολος αγώνας για εμένα ήταν να καταφέρω να κοιτάω τον αντίπαλο μου στα μάτια, χωρίς φόβο και ανασφάλεια για τον εαυτό μου. Να μην υπερεκτιμώ, με άλλα λόγια, τον αντίπαλό μου και να εμπιστεύομαι τόσο τις ικανότητές μου όσο και τις συμβουλές του προπονητή μου κατά την διάρκεια του αγώνα. 

Ποια συμβουλή έχεις να δώσεις στους σημερινούς νέους;

Η μόνη συμβουλή που θα μπορούσα να δώσω στους σημερινούς νέους είναι να συνειδητοποιήσουν πως η ψυχολογία ενός αθλητή εξαρτάται από την ποιότητα της προπόνησής του. Αν η προπόνηση και κατ’ επέκταση ο προπονητής είναι ικανή να αναδείξει τα ταλέντα ενός αθλητή, τότε θα καλλιεργηθούν αβίαστα η αυτοπεποίθηση, η αφοσίωση, η πειθαρχία και η θέληση του αθλητή για πολλές επιτυχίες!